არავისი, უბრალოდ, ასე გამოვიდა. ოჯახში არასდროს არ მდგარა საკითხი ისე, რომ აუცილებლად უნდა მევლო რამეზე. ბებიაჩემი კახელია და ზაფხულობით ხშირად ვსტუმრობდი. სწორედ მაშინ ვნახე პირველად, როგორ იკრიბებოდნენ შაბათ–კვირაობით სოფლელები და როგორ ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს ქართულ ჭიდაობაში. ფულსაც კი აგროვებდნენ, გამარჯვებულისთვის რაიმე სიმბოლური პრიზის საყიდლად, რათა შეჯიბრებას მეტი ინტერესი ჰქონოდა. ძალიან მომეწონა ეს ამბავი. მაგრამ ქართული ჭიდაობა მაშინ დიდი პოპულარობით არ სარგებლობდა და ამიტომ ძიუდოზე შევედი.